Webmaster, 26 april 2006
Nederland Leidschendam

Back home en weer zonder bagage

Ik ben weer thuis! Na een lange vlucht en 2 keer over stappen ben ik sinds gistermiddag weer in Nederland. Het afscheid nemen van Nepal viel me erg zwaar. Dorien, Marja, Eva, Margo, Marte, Suus, de vader van Margo en de moeder van Marte hebben me maandagochtend op de bus gezet en Marja was zo lief om met me mee te gaan naar het vliegveld. Erg handig want dan kon ze meteen de krukken mee terug naar Thamel nemen. Ik was Tridevi Marg nog niet uit of de tranen rolden over mijn wangen. Waarschijnlijk een combinatie van weinig slaap, zenuwen om weer naar huis te gaan en het realiseren dat mijn tijd in Nepal echt ten einde is. Bovendien maakte ik me lichtelijk zorgen over het gewicht van mijn bagage. Op de heenweg mocht ik 30 kg meenemen en nu stond er slechts 20 kg op mijn ticket. Ik ging er van uit dat ik 30 kg nog wel kon verkopen, maar toen ik alles in mijn tassen had gepropt en ging wegen kwam ik op meer dan 30 kg uit ( + 14 kg aan handbagage). Oeps, toch meer gekocht dan ik dacht. Ik besloot het er op te wagen en bedacht me dat als Meneer Biman moeilijk zou gaan doen ik mijn tassen wel zou overpakken omdat handbagage toch nooit gewogen wordt. Bij de balie aangekomen bleek mijn bagage inderdaad 35 kilo te zijn en kreeg ik direct commentaar van de baliemedewerker. Ik heb me in allerlei bochten gewrongen om ervoor te zorgen dat ik geen overweight hoefde te betalen (kost namelijk 42 dollar per kilo en dat maal 15 kilo zou een dure grap zijn geweest). Helaas heb ik hiervoor mee moeten werken aan corrupte praktijken en nu begrijp ik waarom mensen zich daartoe laten verleiden. Een van de baliemedewerkers wilde nl. wel een goed woordje voor me doen bij het meisje dat me incheckte in ruil voor wat geld in zijn handje. Ik heb de man afgekocht met mijn laatste 300 rupees, wat neerkomt op nog geen 3 euro 50 (dat is nogal een verschil met de 630 euro die ik anders had moeten betalen) en opgelucht begaf ik me naar de wachtruimte. Het voelde wel een beetje vreemd om zo mee te werken aan malafide praktijken, maar ik zag geen andere oplossing.

Mijn vlucht ging zowaar op tijd en ik kwam rond 17 uur aan in Dacca, waar Cindy en Hanna (die vanuit Delhi vlogen) ook net aangekomen waren. Ik was heel blij om met hen te vliegen omdat we nu de tijd konden doden met bijkletsen, foto’s kijken etc. 8 uur wachten op Dacca in je eentje zou namelijk errug lang zijn. Om 2.15 uur ging onze vlucht naar Londen (met meer dan een uur vertraging) via Dubai, waar ik een uurtje uit het vliegtuig ben geweest om een beetje rond te strompelen op het luxe vliegveld . Zonder krukken ging dat niet zo heel soepel, maar na 4 uur zitten in het vliegtuig moest ik wel even bewegen. In Dubai liepen we nog wat vertraging op en toen we in Londen aankwamen hadden we heel weinig tijd voor onze overstap. Mijn (tijdelijke) handicap werkte in ons voordeel en daar maakten we dankbaar gebruik van. Onze vervolgvlucht bleek gelukkig ook vertraging te hebben waardoor we hem nog haalden en rond 15 uur landden we in Amsterdam.

Bij aankomst bleek onze bagage de laatste vlucht echter niet te hebben gehaald en moesten we eerst allerlei formulieren invullen voordat we onze familie konden begroeten die ons na een half jaar maar al te graag wilden zien. Of er een vloek heerst op mijn bagage, het gewoon pure pech is of mijn backpack misschien last heeft van een slecht karma weet ik niet, maar ik heb hem nog steeds niet terug. Cindy en Hanna hebben allebei hun 2 tassen al terug, maar in mijn geval is alleen mijn, in Nepal gekochte, kist aangekomen en de backpack met al mijn kleding en schoenen erin zwerft nog ergens tussen Kathmandu en Amsterdam. En waar precies is nog niet bekend. Ik hoop echt dat hij op korte termijn terug komt want niet alleen mijn kleren zitten in de tas, maar ook de oranje broek van Douwe die ik hem voor Koninginnenach terug zou geven. Gelukkig heb ik nog wat kleren bij paps en mams liggen, maar ik baal wel vreselijk als ik mijn tas niet (snel) terug krijg.

Ik moet zeggen dat Nederland wel snel weer went. Alleen aan het weer kan ik nog niet helemaal wennen. In Kathmandu was het erg zonnig en daar liep ik de laatste dagen dan ook steeds met korte mouwen en vorige week lag ik nog in mijn bikini op het dakterras van Mustang. Hier moet ik ineens een trui aan als ik naar buiten ga. En ik vergeet de tijd hier helemaal, het is zo lang licht ’s avonds.

Vandaag ben ik naar het ziekenhuis geweest voor mijn voet. Ze konden alleen niet zoveel omdat de desbetreffende arts niet aanwezig was, morgenmiddag mag ik terug komen voor onderzoek en waarschijnlijk nieuw gips. Ik heb krukken gehaald zodat ik in elk geval weer wat beter kan lopen. Ik heb tijdens het rennen op Londen Heathrow mijn voet behoorlijk belast en dat is nogal pijnlijk.

Morgen ga ik weer naar mijn eigen huis, echt een heerlijk vooruitzicht. Het zal wel vreemd zijn omdat ik dan voor het eerst in maanden echt alleen ben, maar ik heb wel zin om mijn huis weer in te richten en om weer lekker bij iedereen in de buurt te zitten. Deze week ga ik nog even lekker relaxen, wennen aan Nederland en bijkletsen met iedereen. Volgende week ga ik druk solliciteren, mijn belastingaangifte doen etc. Ik hoef me dus voorlopig niet te vervelen.


Lieve allemaal, dit is het laatste berichtje op debstergoesasia.waarbenjij.nu. Enorm bedankt voor het volgen van mijn site in de afgelopen 6 maanden. Ik hoop dat jullie genoten hebben van mijn verhalen en hopelijk zie ik jullie snel.

Debs

Lieve mensen van Môgøh, ik zie jullie morgen in de kroeg!!!

Dorien, alvast van harte gefeliciteerd met je verjaardag morgen!

Eef, geniet nog even van Nepal (jij arme Remi daar in je eentje).

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl